Shop
Hoolwerf brengt Team Jumbo-Visma in extase met zege op Zweeds natuurijs

Hoolwerf brengt Team Jumbo-Visma in extase met zege op Zweeds natuurijs

Met veel kabaal vielen ze elkaar in de armen, de mannen van Team Jumbo-Visma. Bart Hoolwerf had zojuist in het Zweedse Luleå met een machtige sprint gezorgd voor de overwinning waarnaar iedereen zo verlangde. Een bijzonder moment, want het was de eerste échte natuurijszege van Jumbo-Visma.

De oerkreet waarmee hij na honderd kilometer koers zijn zege begroette, kwam bij Hoolwerf uit zijn tenen. Maar de 24-jarige Eemdijker had seconden eerder al ruim voor de finish de winst gevierd. Met gebalde vuisten en een roffel op zijn borstkas kondigde Hoolwerf al aan dat hij en hij alleen deze tweede wedstrijd van de Grand Prix op natuurijs zou winnen.

Want hij zag wat iedereen op het Zweedse ijs zag; dat hij oppermachtig was in de sprint en de anderen ruim achter zich liet. En dan mag je inderdaad je feestje al vieren voor je de streep bent gepasseerd. "Dit was misschien wel mijn beste sprint ooit", liet Bart Hoolwerf met een brede grijns weten. "Echt elke klap was raak en ik had zóveel snelheid." En die winnende sprint zorgde voor grote vreugde binnen het team.

"De eerste twee koersen gingen niet zoals we wilden. We hadden ook wat pech. Ik met een val, Robert Post met een kapotte schaats, en dat had ik zelf ook al in de eerste wedstrijd. Maar vandaag was iedereen superscherp. Ze deden wat ze moesten doen, brachten me in de finale zoals het moest en vanaf dat moment was het aan mij om dat werk af te maken."

Dat die massasprint er kwam, was nauwelijks verrassend te noemen. Met twee koersen in de benen, en zeker na een zwaar ONK, moest het peloton er eigenlijk wel even de rem op gooien om zaterdag niet al volledig gesloopt aan de start te staan van de Alternatieve Elfstedentocht. Hoolwerf en zijn ploegmakkers Mats Stoltenborg, Harm Visser en Robert Post zagen nog wel wat aanvallen met nog zo’n drie ronden te gaan.

"Maar op dat cruciale moment werd de koers geneutraliseerd omdat wij in hun finale achter de dames kwamen. Dat heeft wel een kleine rol gespeeld, want vanaf dat moment dat ik dat Hoolwerf Heiwerken de koers controleerde en duidelijk een sprint wilde rijden. Dat vond ik alleen maar fijn."

 / 

De neutralisatie gaf op zich wel wat gelegenheid om te herstellen, maar dat was niet doorslaggevend, vervolgde Hoolwerf. "Je kunt wel even rechtop staan, maar je weet dat de mannen er daarna weer vol inklappen. Maar dit gaf wel even tijd om lekker te eten en een sanitaire stop te maken. Vanaf dat moment ging het best hard. Er kwam niemand meer weg, en alles wees op een sprint."

Terwijl sneeuwval inmiddels het zicht wat bemoeilijkte, bleek dat het met de snelheid van Hoolwerf meer dan goed zit. De man uit Eemdijk was echt te snel voor de anderen. "Zóveel beter dan de rest had ik ook weer niet verwacht", bekende hij, nadat hij zijn broer Evert achter zich had gelaten. Dat was de bekroning van prima teamwerk. "De jongens hielden me continu uit de wind. Terug van het eiland, met wind in de rug zei ik dat ik direct achter de trein van Hoolwerf Heiwerken wilde zitten en dan moest ik het afmaken."

Hij zag hoe Crispijn Ariëns de sprint aanging met Evert Hoolwerf in zijn rug. "Ik dacht nog aan de woorden van Ingmar Berga, die me adviseerde niet te wachten, maar gewoon vroeg te gaan. Gary Hekman liet voor mij een gaatje vallen, maar daar kon ik snel omheen en daarna reed ik best makkelijk naar Ariëns en Evert Hoolwerf toe. Dan maar in één keer door, dacht ik. Op dat moment vlóóg ik gewoon."

 / 

Gelukkig

Ploegleider Peter de Vries keek het feestgedruis op het ijs met een grote lach aan. Ook voor hem, collega Diane Valkenburg, fysio Bob Stoker en de geblesseerde Ingmar Berga was de winst in Luleå een prachtig moment. "Winnen blijft altijd mooi, en dan zijn we ook direct gelukkig", stelde De Vries.

"Maar misschien zijn we nu even extra blij omdat we er de eerste twee wedstrijden naast zaten. Dan is het goed even met elkaar te spreken en te kijken wat we gaan doen. In principe hebben de jongens de eerste twee wedstrijden geen fout gemaakt, maar het was gewoon net niet goed genoeg, en dan komt daar ook nog even wat pech bij."

Maar deze dag was het voor De Vries vooral genieten. "Een koers als deze, zoals die loopt met een peloton waarin iedereen wel aan een sprint denkt, en wij dat zelf met Bart ook wel wilden. Dan loopt eigenlijk alles als gehoopt, met een goede Mats, een goede Harm en een goede Robert die maximaal voor Bart kunnen doen wat hij nodig heeft, en dat hij het dan zelf ook nog eens fantastisch afmaakt. Ja, daar worden we allemaal blij van."

Gerelateerde updates